खुश्बुलाई चिठी

 - पुष्प खड्का

पृय खुश्बु !

मधुर सम्झना ।

तिमी ठिक छौ भनेर विश्वास लिएको छु । सदा झैं आज मनभरी तिमी आएकी छौ । त्यसैले यो पत्र लेख्दैछु । म ठानिरहेको छु कि अहिले इमेल, ट्विटर, फेसबुक आदि सहज पहुँच भएको डिजिटल जमानामा किन हस्तलिखित पत्र लेख्यो होला बारे तिमी सोच्दैछ्यौ । मलाई लाग्यो, किबोर्डमा चल्ने औंलाहरु भर्चुअल बने कि ! मैले मनभरी इमानदारीता राखेर, कैयौं अपेक्षा सोचेर पठाएको मेसेजको अन्तिम रिप्लाइमा तिम्ले सजिलै लेखेजस्तै 'गफाडी' भएछु कि ! अर्थात भर्चुअल दुनियाँमा रियल खुशी अलमलियो ! जस्ता आत्मसोच यो पत्र लेख्दै गर्दा आइरहेका छन् ।

मैले यो पत्र लेखिरहँदा कोठा बाहिरको मौसम धमिलो छ । बाक्लो कुहिरोमा झुन्डिएको शीतले कुहिरोलाई माथी उड्न दिइरहेका छैनन् । सायद अब केही बेरमा हिउँ झारेर हलुका बन्दैछ कुहिरो । मौसमले हो या मनले, पहिलोपटक तिमिलाई भेटेको सम्झायो । माउन्ट कैलाश कफि सप जहाँ हामिले पहिलोपटक भेटेका थियौं । पहिलोपटक भेटेको यस अर्थमा भन्दैछु कि हामिले त्यस अघि माइक्रोबसमा देखेका मात्र थियौं । माइक्रोबसबाट ओर्लिएर आ-आफ्नो बाटो छुट्टिएपनी तिमी मेरो मनमा निकै दिन झुन्डिरह्यौ । बाटोमा कतै देखिन्छ्यौ कि भनेर आशाले हेरेका मेरा आँखा निराश हुन्थे । फेसबुकमा खुश्बु नाउँमा भेटिएका सबै एकाउन्टमा तिम्रो फोटो देखिएन । कैयौं दिन बिना काम सुन्धारा-लगनखेल माइक्रो चढिरहें । कैयौं दिन सुनधारामा लगनखेलबाट आउने माइक्रोबसबाट ओर्लिएकाहरु हेरिरहें । धेरै माइक्रोबसमा थुप्रै मान्छेहरु आइरहे तर कुनै दिन तिमी आइनौ । सुनधारामा पानी नआएजस्तै ।

निकैदिनपछी मैले मेरा मुर्खतापुर्ण आशालाई न्युनिकरण गरेर सामान्य अवस्थामा फर्काएँ । राजधानी शहरमा राजधानी जस्तै अस्तव्यस्ततामा अलमल्याएर ।

तिमिलाई थाहै छ कफि मेरो प्रिय स्वाद हो । म खुशी हुँदा कफिको याद आउँछ । अनि दुखी हुँदा कफिकै याद आउँछ । मलाई तिम्रो जत्तिकै कफिको याद आउँछ । त्यसैले अचेल मेरा हरेक बहानाहरुले बहानैपिच्छे कफि पिउने गर्छन् । ग्राहकहरु कुरेर बसेका केही जोर कुर्सी र एक्लो टेवुलको एक्लै म साथी बन्ने गरेका छौं । र मलाई एक्लै देखेर ल्याइएको मजस्तै एक्लो एक कप कफि मेरो हितैसी साथी बन्ने गरेको छ । म पनि टेवुलमा एक्लै परेको कफिको साथी बनिदिन्छु ।

प्रायजसो गईरहनुपर्ने भएपनि निकैदिनपछि अफिसको कामले बौद्ध पुगेको थिएँ । एक घण्टा कसैलाई कुर्नुपर्ने ड्युटी गर्नुपर्ने भो । यहि मौकालाइ छोपेर लागें आफ्नै प्रिय साथी भेट्न उहि कफि सप ।

एकैछिन पछि गुलावी ओठहरु प्रीन्ट भएको कफिको कप टेवुलमा मुसुक्क हाँस्यो । मेरा ओठहरु पनि त्यसैगरी हाँस्न खोजे । एक्लै परेको मलाई साथ दिन आइपुगेको कफिलाई मैले पनि सदाझैं साथ दिएँ । एकैछिन टाइमलाईन चहारेर अन्तिम चुस्की लिएको केही बेरमा वेटरले कफिको कप लिएर गयो । घडी हेरें, मान्छे कुर्नुपर्ने समय अझै आधा घण्टा बाकिँ रहेछ । कुर्नैपर्नेछ आखिर तर, मान्छे पर्खिन जत्तिको पेचिलो काम अर्थोक लाग्दैन मलाई । अरुबेला मिलिक्कै गएजस्तो लाग्ने समय कसैलाई कुर्दा कहिल्यै वित्दैन । अर्को पनि एक कप कफि मगाएँ । कफिसपमा 'किन किन तिम्रो तस्वीर ...' गीत बजिरहेको थियो । मैले पछिल्लोपटक मगाएको कफि आधा पारिसक्दा त्योभन्दा पहिला आइपुगेका छेउको टेवुलका एक जोडिले भेज म:म: खाने कि चिकेन् भन्नेबारे निर्णय लिन सकेका थिएनन् । चौथोपटक घडी हेर्दा एक घन्टा हुन पाँच मिनेट बाँकी रहेछ । फोन डायल गरें । केही बेरमा आइपुग्ने जानकारी पाएपछि कफि पसल मै बोलाएँ । कफिको कपजस्तै हाँस्दै वेटर फेरि आइपुग्यो । मलाई टेवुलमा एक्ल्याएर गयो ।

'ओ ! हाई !!'

एकछिन मोबाइलमा भुलिरहेको बेला आएको आवाजले मोबाइलबाट ध्यान भंग गरें । उस्तै गहिरा ठुला आँखा, उस्तै मुसुक्क खुलेका ओठ अनि उसैगरी खुलेको सौन्दर्य । तर पहिलेभन्दा फरक ड्रेसअप । पिङ्क ज्याकेट, निलो जिन्स पेन्ट, स्पोर्ट्स सुज अनि खैरो रंगको पछाडि बोकिएको ब्याग ।

म केही बेर अवाक भएछु ।

'मलाई चिन्नुभो ?' मेरो अलमल बुझेर बोलिएको थप बोलिपछी झस्कें ।

'तिमिलाई कसरी नचिन्न सक्छु ? मैले कसरी कहिले मात्र खोजिन खुश्बु तिमिलाई ! तिमी त यसरि आज भेटियौ ।' भन्न मन थियो तर 'ओहो ! तपाई कसरी आज यहाँ ? यतै बस्नुहुन्छ ? कफि पिउँ बसौं न !' एकैपटक बोलें ।

'हुन्छ ठिकै छ । तर म यहाँ कसैलाई एक घण्टा देखि कुराएर भर्खरै आइपुगेको छु । एक मिनेटको काम छ फोन गरिहाल्छु है !' निकै हतारिएर तिम्ले डायल गरेको नम्बरले टेवुलमै रहेको मेरो फोन बजायो । कस्तो आश्चर्य ! मैले पर्खिरहेको मान्छे तिमी बनेर त्यसरी भेटिएथ्यौ । बस्नै लागेको कुर्सीबाट जुरुक्कै उठेर - 'ओ माई गड ! ह्वाट अ सरप्राइज ?' भनेर तिमी चिच्च्याउँदा टेवुलका टाउकाहरु हामिजस्तै आश्चर्यजनक मुद्रामा हामितिर फर्किएका थिए । सामजस्यता सहित थप एक जोडि कफि पिइसकेर मोबाइल नम्बर त एक घण्टा अघि नै थियो, फेसबुकमा पनि जोडियौं । टुइटरमा फलो फलोइङ गरियो । म 'खुश्बु' खोज्थें तिमी 'खुशी' नाउँमा रहिछौ के भेटिन्थ्यो ! खुश्बुलाई भेटेपछी अफिसले दिएको काम सकेर मनभरी खुशी बोकेर फर्किएको थिएँ ।

बेलुका अनलाइनमा गरिएको कुराकानीबाट थाहा लाग्यो - कला कि विद्यार्थी रहिछौ ललितकला क्याम्पस पढ्दै गरेकी । मैले सोधेको थिएँ- 'तिमिले कला किन पढेको ?'

'किनकी कलामा मेरो जीवन छ ।' तिम्रो जवाफ थियो ।

'कलामा कस्तो जीवन हुन्छ ?' मेरो प्रश्न थियो ।

'सम्पुर्ण जीवन । एउटा खास खालको जीवन हुन्छ । जीवहरुले मात्र होइन निर्जीवहरुले पनि जीवन पाउँछन् कलामा ।'

'कसरी ?'

'मनमा सजीवता चाहिन्छ ।'

त्यसपछि के भन्ने लागेर लेखिदिएँ- 'है !'

प्रतिप्रश्न आयो- 'हैन र ?'

'तिमिले भनेपछि होला !' आफू पन्छिन यस्तो लेखें । तर तिमि पन्छिने वाला थिइनौ - 'मतलव मैले नभनेको भए चैं होइन भन्ने तपाईंको कुरा ?'

अब के भन्ने !

"हैट !" लेखेर एउटा स्माइली पठाएँ । उताबाट पनि 'थम्ब्स अप' प्राप्त भो ।

कलाकारहरुका कुरै गहिरा ! लेखें - कसरी आउँछन् यस्ता कुरा ?

'सतहमा रम्ने बानी छोडे कुराको गहिराई बढ्छ ।'

'कसरी ?'

'मेरा कुरा सुनेर ।' एउटा स्माइली सहितको मेसेजमा फेरि लेख्यौ - 'तर मेरा कुरा धेरै नसुन्नु ।'

'किन ?'

'फेरि डुब्नुहोला भनेर ।'

'तिम्रा कुरा नसुन्दै पहिल्यै डुबिसकेको छु ।'

'कहाँ ?'

'तिम्रा आँखामा ।'

'हा हा गफाडी !'

'छैन गफाडी ।'

'देखियो ।'

'हैट हैन ।' फेरि स्पष्टीकरण दिएँ - 'कम्तीमा तिमिजत्तिको गफ दिन म सक्दिन सायद ।'

' हा हा ...'

अचानक भेटिएकी तिमिसँग आज यसरी कुरा गर्न पाउँदा खुशी लागिरहेको थियो । लेख्न खोजें - 'कस्तो संजोग ! फिल्मी शैलीमा भेटियौ ।' तर मैले लेखिनसक्दै तिम्रो मेसेज आयो - 'संयोगवस भेट भयो खुशी लाग्यो ।'

मेरै भाव तिमिले पठाएपछी मैले टाइप गर्दै गरेको मेसेज डिलिट गरेर लेखें - 'मलाई पनि खुशी लाग्यो । अबको भेट कहिले जुर्ला ?'

'यस्तै अर्को एक संयोग जुरेपछी । ' तिमिले लेख्यौ - 'संयोगपुर्ण भेट पो रोमाञ्चक हुन्छ ।'

'तिर्र तिर्र ....!'

कोठाबाहिर सिठ्ठी बज्यो । म डस्टवीन बोकेर महानगरको गाडि भएतिर दौडिएँ । फोहोर फ्याँकेर म आइपुग्दा तिमी गइसकिछौ ।

खाना खाइसकेपछी - 'रोमाञ्चक संयोग चाँडै जुरोस् भन्ने चाहना छ' लेखेर मैले पनि एक थान जीन्दगीलाई खाटमा पल्टाइदिएँ । भोलिपल्ट अबेर ब्युँझिएर हेर्दा मोबाइलमा टेक्स्ट मेसेज थियो - 'साँझ ५ बजे पछि कफि पिउँ है !'

'ओके, स्योर ।' - हत्तपत्त रिप्ल्याएँ ।

केही दिन निकै व्यस्त भएँ । शनिबार भएकोले अफिस छुट्टी थियो । निकै ढिला उठेर खाना खाइसकेपछी व्यक्तिगत सरसफाइ सकें । अचानक फेरि तिमी सम्झनामा आयौ । मोबाइल निकालेर नम्बर डायल गरें । स्विच अफ बतायो । फेसबुक खोलें मेसेन्जरमा तिम्रो नाउँ 'फेसबुक युजर' लेखिएको थियो । मेसेज पठाउन नमिल्ने गरि डिएक्टिभेट गरिछौ । ट्विटर हेरें । तिम्रो लास्ट ट्विट उहि दश दिन अघिको थियो । डिएम गरें - 'असाध्यै भेट्न मन छ । कता छ्यौ ?'

निकै दिनसम्म फेसबुक, टुइटर चेक गरिरहें, फोन डायल गरिरहें कतैबाट तिमी सम्पर्कमा भेटिइनौ । कफि पिएको दिन सम्झें । म भन्दा पहिले कफि पसल पुगिसकेकी थियौ । सँधै बोलिरहने स्वभावकि तिमी त्यस दिन गम्भीर मुद्रामा देखिन्थ्यौ । मैले धुम्मिएको वातावरण खुलाउन भए पनि तिमी हाँसिदिनुपर्छ भनेपछि तिम्रा ओठहरु केही तन्किएका थिए । मुहार उज्यालिएको थियो ।

तिम्ले भन्यौ - 'आज अलि मन तनावमा छ यार, त्यसैले भेट्न बोलाएको ।'

हामिले कुरिरहेको एक जोडि कफिका कपहरुले कतिबेला देखि हामिलाई कुरिरहेका रहेछन् । ती एकजोडी कफिका कपहरु एकसाथ उठे । मैले सोधें -'त्यस्तो के विषय हो जसले त्यति स्वच्छ तिम्रो मनलाई तनावपूर्ण बनायो ? मिल्छ भने व्यक्त गर । जान्न चाहन्छु ।'

'कुनै दिन भनौंला । बस् आज कफि पिएर साथ देउ । दिन्छौ नि ?'

'एक कप कफिका निम्ति मात्र ? तिमी भन्छ्यौ भने जीन्दगी तिम्रा निम्ति साथै छ ।' भन्न मन थियो तर भनें - 'साथ दिएको छैन र !'

'अँ छौ ।'

अनि एउटा कुरा सोधुँ ?

'सोध न । तिमिले धेरै कुरा सोधे हुन्थ्यो जस्तो लाग्छ ।'

हा हा ... के के सोधे हुन्थ्यो जस्तो लाग्छ ?

'जे जे तिम्रो मनले जान्न खोज्छ ।'

त्यसो भए पहिलो प्रश्न- आज किन टेवुलमा तिमी मात्र आयौ, खुश्बु ल्याइनौ ?

'खुश्बु कसरी आउँछ र !'

तिमी हाँस्यौ भने आउँछ ।

वातावरण खुश्बुमय भयो । जब तिमी उज्यालिएथ्यौ झलमल ।

निकैबेर गफिएपछी छुट्ने बेलामा एउटा पेन्टिङ चित्र गिफ्ट दिँदै भनेकी थियौ - 'तिम्रो कोठाको भित्तामा राख्नु, मेरो सम्झना स्वरुप ।'

मैले पनि भनेको थिएँ- कोठाको भित्तामा हैन मनको पनि भित्तामा रहनेछ यो तस्वीर ।

'थ्याङ्क यु !' गुलावी ओठहरु खुलाएर मुसुक्क हाँस्यौ । कतै जान लागेको भन्न खोज्दै थियौ तर मैले त्यसलाई महत्त्व नदिएर सोधेको थिएँ - 'अब कहिले भेट्ने ?'

'फेरि यस्तै संयोग जुर्‍यो भने ।' पहिलेजस्तै जवाफ दिएकी थियौ ।

मैले एकोहोरो पठाएका थुप्रै डिएम हरु, इमेलहरु अनि तिम्रा बारे मनमा उब्जिएका अनेक प्रश्नहरुले कुनै उत्तर पाएका छैनन् । त्यसपछिका कैयौं दिन म बसेको टेवुलले एक जोडि कफिका कपहरु कहिल्यै भेटेन । मैले मेरो मनको अनि घरको दुवै भित्तामा सजाएको तिम्रो पेन्टिङमा त्यो तिमी जस्तै सुन्दर फूलबाट खस्दै गरेको विहानी शीतको निहारिका जस्तै तपक्क तिमी कता चुहियौ कता ? कफि पसलका साहुजीलाई छोड्नको लागि लेखेको यो चिठी तिमिले पढ्दैछ्यौ भने मेरो अर्को पनि प्रश्न यहि हुनेछ - खुश्बु ! अब अर्को संयोग कहिले जुर्छ ?

- उही, म ।