माइक्रो को खुश्बु ।

-कथा

'जुम्मेकी रात हे चुम्मेकी बात हे…' यस्तो पो गित सुन्ने हो जाबो लोक गित पनि सुन्छन !

बडो टेस परिरहेको '…अमेरिका नि यहि जापान पनि यहि' वाला गित चेन्जिएपछी खलासी कराउन थाल्यो - 'थापाथली पुल्चोक माइतीघर रत्नपार्क !'लगनखेल बाट सुन्धाराको लागि माइक्रोमा चढेको मेरो ध्यान भने अहिले बजिरहेको गितको तालमा ठिक्क अग्लो अनि खैरो रंगको हिल जुत्ता लगाएर खुट्टा हल्लाइरहेकी युवतीमाथी छ । यस्तो लाग्दैछ यो गितले तिनको मन छोएर खुट्टासम्मै पुगेर हल्लिँदै छ । साँच्चै मान्छेलाई गितले कसरि छुन्छ कुन्नी ! महिला आरक्षण सिटको कारण म उसको सिटको अघिल्पटी उल्टो फर्किएर सम्मुख बसेको छु । झट्ट दुई सेकेन्ड नियालेँ अनुहारमा- ठिकै लाग्यो । मैले हेर्दा अन्यत्र ध्यान लगाए झैं गरेपनी मैले झ्याल बाहिर ध्यान लगाउँदा मलाई पनि हेर्दै गरेकी बुझ्न मलाई समय लागेन । यो पनि कम्तिकी कहाँ छे र, केटिहरुलाई पनि थाहा छ आकर्षणको मूल्य ! अब भने मैले पनि बजिरहेको गितमा चासो राख्नुपर्ने भो, सायद गितले छोओस मलाई पनि ।'अलि पर सर्नुस दाइ' खलासिको 'आदेश' मानेर बनेको अलिकती स्पेसमा अजङ्गकि आन्टिले करप्पै थिचिन । मलाई उनको पेलाई भन्दा पनि त्यो केटिको सम्मुखबाट अलि पर हट्नुपरेकोमा पिडा भो । मेरो पीडा त्यो खलासी अनि ती मोटि आन्टी के बुझुन बरै ।अलिक पर सरेको न हुँ, फेरि पनि सम्मुखमै थिएँ । यो पटक मैले हेराइको दर १/२ सेकेन्डबाट ९/१० सेकेन्ड लम्ब्याइदिएँ । उसले मुन्टो निहुराई दायाँबायाँ हेरि अनि त्यो अफ्ठ्यारो टार्ने अहिलेको आम उपाय रोजि सायद, ब्यागबाट मोबाइल निकालेर यसै ५/७ पल्ट स्क्रिन स्कोरल गरि अनि ब्याक गरेर होम स्क्रिन लक गरेर ब्यागमै राखी ।अघिसम्म 'ठिकै' लागेकि उसलाइ अहिले म राम्री देख्न थालें ।माइक्रोमा अहिले 'हुक्का बार' उस्तैगरी बज्दैछ जसरी तिनका सुन्दर खुट्टाहरु संगितको तालमा अझै उसैगरी स्वभाविक चलमलाई रहेका छन । 'यहाँ एकछिन रोकिदिनुस न' दायाँतिर ती मोटि आन्टिको चेपुवाबाट मुक्ति पाएर छेउको मजस्तै केटो कुपन्डोलमा झरेपछी भने मैले पनि गतिलो राहत पाएँ ।अलि सहज भएको मौका म पनि के कम ? फेरि एकपटक आँखा लगाएँ एकैछिन, आँखा जुध्यो । फिस्स हाँसें उ पनि मुस्कुराई । त्यसको मुहारमा अझ चमकता थपियो । सुहाउँदो मेकअप गरेकी गाजलु आँखाले झनै मोहित बनायो । यसै पनि मलाई मान्छेका आँखा मन पर्छन । सबै ईन्द्रीय मध्ये आँखा विशिष्ट ईन्द्रीय हुन । तिनका आँखा अझ बिशेश लाग्यो । औधी राम्री देखिइ ! फेरि पनि मेरो लामो हेराइबाट उम्किन पहिले जस्तैगरी मोबाइल निकालेर चोर औंला नचाउँदै निकै घुमाउरो प्याटर्न अनलक गरि । स्क्रिन २ पल्ट स्कोरल गरि तर यो पटक लक गरिन ओपेरा मिनि बाट फेसबुक खोलेर फेसबुक फिड्स स्कोरल डाउन गर्दैछे ।अघिदेखि मनमा लाग्दै थियो- यति राम्री केटिको नाउँ के होला ! सोचिहालें फेसबुक हेर्छु । यसो मोबाइल तिर चिहाएको थाहा पाइछ, स्क्रिन आफुतर्फ ढल्काई । सायद मेसेज पढ्दै थिइ मेरो अनुमानमा । अहिले भने मलाई महिला आरक्षण सिटको बेफाइदा महसुस भो ! अब चैं मलाई उसँग बोल्ने चिनजान गर्ने रहर भो । 'तिमिलाई कतै देखे/चिने झैं लाग्यो' वाला पुरानो शैलीले थालौं कि सोझै तिमिसँग दोस्ती गर्छु भनेर फिल्मी पारामा हात बढाउँ सोचेर वाक्य गुन्दै थिएँ 'खुश्बु नानी हामी यहिँ झरौं' भन्दै पछिल्तिर सिटबाट उठेकी अधबैंसेलाई 'हस भाउजू' भनेर ओर्लेर गइ । कस्तो बिडम्बना भो गइसकेपछी थाहा लाग्यो "खुश्बु" रै'छ नाउँ । तिनी उठ्दाको खुश्बु अझै माइक्रोभरी फैलिँदै थियो 'सुन्धारा आर.एन.ए.सी वीर हस्पिटल यहिँ झरौ' भन्ने खलासीको वाक्यबाट पो झस्किएँ ।

म यस्तो केसमा जहिल्यै ढिला भैसकेको हुन्छु सोच्दै भाडा तिरेर आफ्नो बाटो लागें ।