—पुष्प खड्का
केहि वर्षयता हर साल हजुरआमा हामिलाई दशैंको टिका लगाइदिँदै भन्नुहुन्थ्यो —“अहिलेसम्म यत्तिका छोरा—नातीनासँग दशैं मनाउन पाएको छु । थाहा छैन अर्को दशैंसम्म बाँच्छु बाँच्दिन !” म सोच्थें हजुरआमा अझै सय साल जीउनुहुनेछ । उहाँलाई हामी ढाडस दिँदै भन्थ्यौं —“तपाइँलाई कहिल्यै केहि हुँदैन मुमा !” त्यसो भन्दा उहाँ केहि हाँस्नु त हुन्थ्यो तर जीवनको नैराश्यता उहाँका आँखामा स्पष्ट देखिन्थे ।
आज पनि समयक्रमसँगै दशैं आएको छ । तर यो दशैं हामी माझ ठ्याक्कै पोहोर हजुरआमाले भन्नुभएजसरी आएको छ । मितिले दशैं त आएको छ तर हामी माझ हजुरआमा रहनुभएको छैन । म अहिले सम्झँदैछु, दशैंका दिन आ—आफ्ना ॅनयाँ लुगा’मा ठाँटिएर हजुरआमाकोमा जम्मा भएको । कति बेला टिका लगाउने बेला होला भनेर व्यग्रतापूर्वक पर्र्खिएको । खुशीले कहिले यता कहिले उता गरेको । म सम्झिरहेको छु त्यो स्वाद हजुरआमाले हातमा भएपनि पातमा भए पनि थापेर खाएको । उहाँका छोराछोरी तर्फका परिवार मात्र उहाँबाहेक हामी पैंतालिस (४५) जना रहेछौं । घरमै हाम्रो उमेर अनुसारका आ—आफ्नै झुण्ड बन्थे । आफ्नै शुरमा रमाउँथ्यौं । यति ठूलो परिवारमा त्यसरी आउने दशैंमा हामी कति खुशी हुन्थ्यौं, हजुआमा कति खुशी हुनुहुन्थ्यो भन्ने कुरा त्यसबेला ख्यालै नपुर्याएको तर अहिले गहिरो महशुस गरिरहेको छु ।
मेरो मानसपटलमा अहिले तिनै दशैंका झल्काहरुले यादहरु झिल्किरहेका छन् । यस्तो लागिरहेको छ कि, हजुरआमा हुनुहुन्थ्यो र पो दशैं आउँदो रहेछ । अहिले उहाँसँगै दशै पनि गएको छ । ति खुशीहरु पनि गएका छन् । हजुरआमा हाम्रो परिवारको मियो हुनुहुन्थ्यो । हामि उहाँका वरिपरि घुम्थ्यौं । अहिले मियो भाँचिएको छ । हामि मियो विहीन भएका छौं । त्यसैले त यो दशैं, दशैं जस्तो भएको छ्रैन । दशैंले हर्षोल्लास ल्याउनुपर्ने हो । उमंगपुर्वक उज्यालो ल्याउनुपर्ने हो । तर ठीक विपरित दशैं त अध्याँँरो आएको छ । कालो दशैं भएको छ ।
मैले थाहा पाएदेखि हाम्रो परिवारमा म नौ वर्षको छँदा यसैगरि कालो दशैं आएको थियो । जुन वर्ष हजुरआमाले अकल्पनीय रुपमा आफ्नो छोरा गुमाउनुपरेको थियो । जो मेरो बुवा हुनुहुन्थ्यो । त्यसबेला पनि दशैं खुब शुन्य भएको हो । हजुरआमाले पीरैपीरमा दशैं कटाउनुभयो । त्यसबेलाभन्दा बढि शुन्यता अहिलेको दशैंमा आएको छ । त्यसबेलाको बुवा विहीनता पनि हजुरआमाले महशुस हुन दिनुभएको रहेनछ कि त ! सबैजना उहाँसँगै जम्मा हुँदामात्रै पनि हामिलाई दशैं हुने रहेछ । मान्छेले बितेर गएको सम्बन्धलाई ज्यादा याद गर्दो रहेछ । सायद अभाव पछिको महत्व !
चाडपर्वले खुशीहरु ल्याउँछन् भन्नेमात्र बुझेका हामिलाई यो दशैंले खुशीको बहार मात्र उपहार ल्याएन चाडपर्वले शुन्यता, नैराश्यता, बेखुशीहरु पनि लिएर आउने रहेछ भन्ने वोध गराएको छ । समय कति अद्भुत हुन्छ ? साँच्चिकै जीवनको पाटो एउटामात्र हुँदैन । जीवनका अनेकौं पाटाहरु हुन्छन् । समयले जीन्दगीका तिनै फरक पाटाहरुलाई क्रमशः वोध गराउँदै लैजान्छ ।
हजुरआमाको शोकका बिच गुज्रँदै गरेको यो दशैंले जीन्दगीका रंगहरुको चमक केहि मधुरो पारेको छ । एउटा फरक रंगको दशैं अहिले हामिबाट गुज्रिरहेको छ । हजुरआमा ! हामिले धेरै ठूलो अभाव झेल्यौं यो दशैंमा । थाहा छैन आगेका दशैंहरुमा कसरी सम्हालिनेछौं । हामिलाई तपाइँको आर्शिवाद विहीनता सँधै खड्किइरहेको छ । तपाइँ जहाँ हुनुभए पनि हामिलाई आर्शिवाद दिइरहनुभएको विश्वास गर्दछौं ।
No comments:
Post a Comment